Ta strona używa cookie. Dowiedz się więcej o celu używania i zmianie ustawień cookie w przeglądarce.
Korzystając ze strony wyrażasz zgodę na używanie cookie, zgodnie z aktualnymi ustawieniami przeglądarki.

WYSZUKAJ
WYSZUKAJ CZASOPISMO
Dołącz do nas na Facebooku!
Obserwuj nas na Blipie! Śledź nas na Twitterze!
zapowiedzi
Nowości
Polecamy
psychiatria, psychoterapia
 
http://www.wuj.pl/page,news,newsid,120.html
Strona główna > Humanistyka > Polityka, politologia > Prezydentury :
Prezydentury

Marek Bankowicz

Prezydentury (głosy: 18)

ISBN: 978-83-233-3474-3
rok: 2013
format: A5
stron:169
oprawa: miękka
język publikacji: Polski/Polish
Książka dostępna !
Cena brutto 35.70 zł
Cena brutto z rabatem 32.84 zł
 
Zobacz inne książki tego autora :

Opis Książki :

Prezydentura jest najbardziej wyrazistą i spektakularną instytucją polityczną w systemie politycznym współczesnego państwa o ustroju republikańskim. Prezydent bowiem symbolizuje państwo i – więcej – w pewien sposób go uosabia. Nieprzypadkowo mamy tu określenie „głowa państwa”, które bardzo dobrze i zarazem obrazowo oddaje naturę tego urzędu. Nie zawsze jednak owa głowa państwa, ten pierwszy obywatel republiki, jest twórcą polityki państwa oraz głównym decydentem. Możliwości kompetencyjnego umiejscowienia prezydenta w strukturze władzy państwowej obejmują całe spektrum przypadków, w rezultacie czego występują rozmaite koncepcje prezydentur – od rządzących, poprzez współrządzące i oddziałujące na rządzenie, aż do zasadniczo reprezentacyjnych i zupełnie ceremonialnych.

Przedmiotem zainteresowania są prezydentury, nie zaś prezydenci. Chodzi zatem o instytucję polityczną, jej konstytucyjne usytuowanie, tryb powoływania, uprawnienia, odpowiedzialność oraz relacje z pozostałymi organami władzy państwowej. Refleksja nie obejmuje osób sprawujących najwyższy urząd w państwie, ich osobowości i cech charakteru, tudzież merytorycznych kwalifikacji.
(fragment książki)    


Marek Bankowicz (1960) – politolog, prof. zw. dr hab., kierownik Katedry Współczesnych Systemów Politycznych w Instytucie Nauk Politycznych i Stosunków Międzynarodowych Uniwersytetu Jagiellońskiego; autor i współautor wielu książek z dziedziny systemów politycznych, ustrojów państwowych oraz najnowszej historii politycznej świata. Ostatnio opublikował książki: System polityczny Singapuru (Kraków 2005), Demokracja (Kraków 2006), Przywódcy polityczni współczesnego świata (Kraków 2007), Zamach stanu (Kraków 2009), Státní převrat (Praga 2010), Transformacje konstytucyjnych systemów władzy państwowej w Europie Środkowej (Kraków 2010) i Niedemokratyzmy (Kraków 2011).
Recenzje i komentarze :

Prezydentury według Bankowicza


2013-09-10 13:24:35

Prezydentura jest najbardziej wyrazistą i spektakularną instytucją polityczną w systemie politycznym współczesnego państwa o ustroju republikańskim

pisze prof. Marek Bankowicz w książce poświęconej tej instytucji .


Analizuje w niej różne rodzaje prezydentury, czyli różne ustrojowe odmiany tej instytucji (określonej przez konstytucje i zwyczaje polityczne), ale abstrahuje od osób pełniących tę funkcję.

Pisząc o Francji abstrahuje zatem od osoby Chiraca czy Sarkozy’ego (owszem, wspomina osobę de Gaulle’a, ale nie można zrobić inaczej, ponieważ Generał był twórcą modelu prezydentury V Republiki), a skupia się na cechach charakterystycznych tego modelu. Pisząc o Rosji abstrahuje od osoby Putina … Bankowicz opisuje tych modeli siedem. Amerykański – który nazywa „prezydenturą rządzącą”; francuski – to „prezydentura aktywistyczna”; niemiecki – to „prezydentura notarialna”; włoski – to „prezydentura mediacyjna i moderująca”; szwajcarski – to „prezydentura nieprezydencka” (tak, tak – ta paradoksalna formuła została użyta celowo); rosyjski – to „prezydentura absolutystyczna”. W osobnym rozdziale opisuje krakowski politolog instytucje głowy państwa w krajach Europy Środkowej, pisząc, że sytuują się one „pomiędzy reprezentacją a współrządzeniem”.

Nie jest to opis sporządzony z pozycji prawno-konstytucyjnych li tylko, chociaż ta perspektywa jest w tego typu pracy nie do ominięcia. Jest to opis odpowiadający na pytanie: „jak to działa”, a do tego potrzebna jest zarówno analiza tekstu konstytucji, jak i praktyki ustrojowej, niekiedy nawet ta druga jest ważniejsza od litery konstytucji.

Prezydent to tyle co głowa państwa, ale rzeczywista pozycja ustrojowa (pozycja w systemie politycznym) prezydenta Francji jest zgoła inna niż prezydenta Niemiec – chociaż oba państwa należą do starych demokracji. W Paryżu prezydent rządzi, jeśli ma za sobą przychylną mu politycznie większość Zgromadzenia Narodowego, a co najmniej ma istotny wpływ na politykę rządu w sprawach bezpieczeństwa i zagranicznych, gdy większość Zgromadzenia jest mu politycznie nieprzychylna. W Berlinie prezydent reprezentuje państwo niemieckie. To nie jest nic (wymiar symboliczny ma znaczenie, szczególnie w przypadku państwa, które ciągle jeszcze musi pokazywać światu, że przerobiło na serio lekcję totalitaryzmu), ale to nie jest to samo co władza polityczna. W Paryżu prezydent rządzi (a co najmniej współrządzi w okresach cohabitation), w Berlinie – nie.

Dwa najbardziej osobliwe modele prezydentury opisane przez prof. Bankowicza to model szwajcarski i model rosyjski. Ten pierwszy dlatego, że tamtejszy prezydent Rady Federacji jedynie przewodniczy pracom rządu, nie będąc jednak jego premierem w klasycznym rozumieniu tego terminu, a nadto funkcję tę pełni jedynie przez rok, a następnie przechodzi ona rotacyjnie na innego ministra. Jest to więc prezydentura cokolwiek umowna. Nie da się o niej nawet powiedzieć tego, co o prezydenturze niemieckiej – że reprezentuje państwo i jest strażnikiem dobrego obyczaju (pamiętajmy, że mówimy o modelu, a nie o wszystkich jego realizacjach) w polityce. Jest jakaś niby-prezydentura.

Co innego prezydentura rosyjska, ustanowiona parę lat po upadku ZSRR. Jest to jakaś nad-prezydentura. Pisze o niej Marek Bankowicz: „Ten model absolutystycznej prezydentury stanowi kontynuację rosyjskiej tradycji silnej władzy, na dodatek skoncentrowanej w gestii jednoosobowego organu władzy państwowej. Prezydentura takiego typu, czyli w istocie superprezydentura, przełamuje zasadę podziału władzy, gdyż w wyznaczonym przez nią schemacie ustrojowym zupełnie się nie mieści”.

Marek Bankowicz, Prezydentury, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2013


Roman Graczyk

Klienci, którzy kupili tę książkę kupili również :